جملاتى کوتاه درباره مردى بسیار بزرگ - فرهنگی

[ و شنید مردى دنیا را نکوهش مى‏کند فرمود : ] اى نکوهنده جهان ، فریفته به نیرنگ آن ، به ژاژهایش دلباخته و به نکوهشش پرداخته . فریفته دنیایى و سرزنشش مى‏نمایى ؟ تو بر دنیا دعوى گناه دارى ، یا دنیا باید بر تو دعوى کند که گنهکارى ؟ دنیا کى سرگشته‏ات ساخت و چسان به دام فریبت انداخت ؟ با خفتنگاههاى پدرانت که پوسیدند ؟ یا با خوابگاههاى مادرانت که در خاک آرمیدند ؟ چند کس را با پنجه‏هایت تیمار داشتى ؟ و چند بیمار را با دستهایت در بستر گذاشتى ؟ بهبود آنان را خواهان بودى ، و دردشان را به پزشکان مى‏نمودى . بامدادان ، که دارویت آنان را بهبودى نداد ، و گریه‏ات آنان را سودى . بیمت آنان را فایدتى نبخشید ، و آنچه خواهانش بودى به تو نرسید ، و نه به نیرویت بیمارى از آنان دور گردید . دنیا از او برایت نمونه‏اى پرداخت ، و از هلاکتجاى وى نمودارى ساخت . دنیا خانه راستى است براى کسى که آن را راستگو انگاشت ، و خانه تندرستى است آن را که شناختش و باور داشت ، و خانه بى نیازى است براى کسى که از آن توشه اندوخت ، و خانه پند است براى آن که از آن پند آموخت . مسجد محبان خداست ، و نمازگاه فرشتگان او ، و فرود آمد نگاه وحى خدا و تجارتجاى دوستان او . در آن آمرزش خدا را به دست آوردند و در آنجا بهشت را سود بردند . چه کسى دنیا را نکوهد حالى که بانگ برداشته است که جدا شدنى است ، و فریاد کرده است که ناماندنى است ، گفته است که خود خواهد مرد و از مردمش کسى جان به درنخواهد برد . با محنت خود از محنت براى آنان نمونه ساخت ، و با شادمانى‏اش آنان را به شوق شادمانى انداخت . شامگاه به سلامت گذشت و بامداد با مصیبتى جانگداز برگشت ، تا مشتاق گرداند و بترساند ، و بیم دهد و بپرهیزاند . پس مردمى در بامداد پشیمانى بد گوى او بودند و مردمى روز رستاخیز او را ستودند . دنیا به یادشان آورد ، و یادآور شدند . با آنان سخن گفت و گفته او را راست داشتند . و پندشان داد ، و از پند او بهره برداشتند . [نهج البلاغه]

فرهنگی - مذهبی

جملاتى کوتاه درباره مردى بسیار بزرگ(چهارشنبه 25 خرداد 90 ساعت 5:58 عصر )

چه بگویم در حق بزرگ مردى که دوستانش از روى ترس و دشمنانش از روى حسد، فضائل او را پنهان کردند مع الوصف فضائل و مناقبش شرق و غرب عالم را پر کرده است.(خلیل بن احمد، مخترع علم عروض).

آرى، آنچه از او هر کس که گفته است بمنزله قطره اى در جنب دریا و یا دانه اى در فضاى صحراست. على از دنیا درگذشت در حالیکه شهید عظمت خود گشت.(جبران خلیل جبران، نویسنده پرشور مسیحى).

اى روزگار چه میشد که اگر هر چه قدرت و قوه دارى بکار مى بردى و در هر زمان یک على با آن عقلش، با آن قلبش، با آن زبانش، با آن ذوالفقارش به عالم مى بخشیدى (جرج جرداق، نویسنده مشهور مسیحى)

تو زیبایى ولى نه بخاطر چشمان سیاهت، بلکه به خاطر بیینش شعلهورت. تو زیبایى نه بخاطر جمال سیمایت، بلکه بخاطر صفاى سرشتت. تو زیبایى نه به خاطر گلوبندى رخشان بر گردن بلورینت،

بلکه بخاطر جبروت خصلتها و خوى شکوهمندت. تو قهرمانى ولى نه به خاطر پیچیدگى مچ هایت، تو قهرمانى نه به خاطر پهناى شانه ات، بلکه بخاطر چشمه فیضى که نخست بر قلب و زبانت و سپس به گفتار و رفتارت سرازیر شده است.

(سلیمان کتانى، نویسنده و ادیب مسیحى لبنانى )

» سید داود افضلی
»» نظرات دیگران ( نظر)